Category Archives: นิยายออนไลน์

พชรมนตรา อ่านนิยาย นิยายออนไลน์ เรื่องย่อละคร ละครพชรมนตรา ตอนที่ 1

พชรมนตรา

พชรมนตรา ณดล นักธุรกิจหนุ่มรูปหล่อผู้สืบทอดกิจการบริษัทอัญมณีจากบิดา

พชรมนตรา ซึ่งกำลังป่วยด้วยโรคประหลาดที่แม้แต่หมอยังไม่รู้สาเหตุ ตัดสินใจเข้าป่ากับอาทิตย์เพื่อนผู้เชี่ยวชาญด้านเพชรเพื่อตามหา  เพชรสีชมพูในตำนาน โดยมีวิทย์พ่อของเพชรเป็นพรานนำทางตามแผนที่ลายแทงโบราณของประพจน์ในอดีตประพจน์พ่อของณดลออกตามหาพชร–มนตรา แต่คนที่ร่วมเดินทางไปกับเขาทุกคนไม่ตายก็หายสาบสูญกันหมดไม่เว้นแม้แต่ ดร.อมรเพื่อนรักของประพจน์ และไม่มีใครรู้เลยว่าประพจน์ได้เพชรกลับมาหรือไม่เพราะหลังจากที่เขารอดมาได้ก็มีอาการแปลกๆพร่ำเพ้อจนป่วย ณดลถึงต้องดั้นด้นออกตามหาเพชรตามคำแนะนำของนันทาน้องสาวของพ่อที่เชื่อว่าหากได้เพชรมา ประพจน์อาจจะมีสภาพจิตใจที่ดีขึ้นนอกจากณดลจะได้วิทย์กับเพชรสองพ่อลูกนำทางแล้วยังมีลูกหาบอีกจำนวนหนึ่งมาด้วยเพราะข้าวของเครื่องใช้ของณดลค่อนข้างมากโดยเฉพาะสิ่งอำนวยความสะดวกประสาคนหนุ่มรุ่นใหม่ที่พิสมัยความสบายเมื่อเห็นว่าเย็นมากแล้วกลุ่มของณดลหยุดพักกลางป่าใกล้ลำธาร

วิทย์ให้ลูกหาบช่วยกันกางเต็นท์ตั้งแคมป์และเตือนณดลกับอาทิตย์ที่ชอบพูดเล่นให้ระวังปากเพราะอาถรรพณ์ป่าน่ากลัวกว่าที่คิด

ณดลรับฟังแต่ไม่ค่อยปักใจเรื่องอาถรรพณ์ แต่ที่แน่ๆในป่ามีแมลงที่กัดแล้วคันมาก

พอเขาจะเกาเพชรกลับร้องห้าม บอกว่าถ้าเกาจะยิ่งคันไม่หยุด ต้องใช้วิธีเลียเพราะพิษมันแพ้น้ำลายณดลโดนแมลงกัดที่ข้อศอก พยายามจะเอาลิ้นเลียแต่ไม่ถึง

เพชรเลยจัดการให้โดยใช้ปลายลิ้นแตะเบาๆ ละมุนละไมจนณดลเผลอเคลิ้มอย่างไม่รู้ตัว

ขณะที่เพชรออกอาการเขินแปลกๆ ถามอายๆว่าเป็นยังไงบ้าง “เออ…ไม่คันเลย ขอบใจนะ นี่…แล้วแกอย่าไปบอกใครนะ”

พชรมนตรา

“เรื่อง?”

“ก็เรื่องที่มีผู้ชายมาเลียข้อศอกฉันน่ะสิ โดยเฉพาะเจ้าอาทิตย์เพื่อนฉัน ห้ามบอกเด็ดขาด มันล้อฉันยันกลับเข้าเมืองแน่ๆ”

เพชรรับปากทั้งที่ยังเขินไม่หาย ณดลยิ้มอารมณ์ดีกระเซ้าไอ้หนุ่มร่างอ้อนแอ้น

“นี่…ถ้ามันกัดตรงอื่นที่ฉันก้มไม่ถึง นายจะทำไงวะ”

เพชรคิดตามแล้วก็คอแข็งตาโต ไม่อยากคิดต่อ

“ไอ้บ้า ฉันล้อเล่น ฮ่าๆๆ” ณดลหัวเราะเอิ๊กอ๊าก ตบบ่าเพชรแล้วผละไป เพชรมองตามแล้วเอาหลังมือป้ายปากตัวเองเบาๆ พยายามไม่คิดอะไรหน้าเต็นท์ของณดลหรูหราด้วยเครื่องอำนวยความสะดวกมีทั้งลำโพงไอโฟน เครื่องชงกาแฟ ห่างออกมาอาทิตย์กำลังดูแผนที่ เพชรก่อไฟหน้าเปื้อนเขม่าดำมอมแมมส่วนวิทย์กำข้าวสารเสกสะกดป่างึมงำ ลูกหาบต่างช่วยกางเต็นท์ที่พักอย่างหยาบๆ ขึงราวตากปลา ต้มน้ำ จัดเตรียมอาหาร

ณดลถือสมาร์ทโฟนหาสัญญาณพลางบ่นไม่ได้ดังใจเพราะไม่มีสัญญาณ นาฬิกาก็ตาย อะไรๆก็ใช้ไม่ได้ทำให้หงุดหงิดบ่นกระปอดกระแปดกับอาทิตย์แต่พอเหลือบไปเห็นวิทย์เป่าข้าวสารเสกก็ถามว่าไปเอาหมอผีมาจากที่ไหน“บอกต่อๆกันมา ไม่เชื่ออย่าไปลบหลู่” ณดลส่ายหน้ายิ้มๆอย่างไม่เชื่อ เสียงติ๊ดๆดังจากโทรศัพท์หน้าจอแสดงว่าแบตหมด

“อ้าว เมื่อกี้ยังห้าสิบเปอร์เซ็นต์อยู่เลย มีใครเห็นเพาเวอร์แบงก์มั่งมั้ย ใครช่วยพ่วงแบตเตอรี่ต่อเครื่องชงกาแฟทีซิ มีใครพูดไทยได้มั่งมั้ย”

เพชรเป่ากองไฟอยู่ชำเลืองมองณดลแล้วก็ถอนหายใจเอือมระอา ขนาดอาทิตย์ยังอดว่าเพื่อนจอมบ่นไม่ได้ “ปากชอบสร้างศัตรูนะเนี่ยเราน่ะ”

วิทย์อยู่อีกทาง เอาถุงพลาสติกตักน้ำจากลำธารแล้วใช้หนังสติ๊กรัดจนป่อง เป่าเสกงึมงำก่อนเดินกลับไปหาเพชรบอกให้เอาน้ำไปรดโค้นต้นไม้ใหญ่ คืนนี้ผีไพรแรงอยู่

เพชรทำตามแต่กลายเป็นณดลดันเข้าใจผิดคิดว่าเพชรยืนฉี่ก็เลยจะไปยืนฉี่บ้าง แต่เพชรตกใจผละหนีไปด้วยท่าทีขยะแขยง

เมื่อเครื่องอำนวยความสะดวกของณดลใช้การไม่ได้สักอย่าง วิทย์เชื่อว่าเป็นอาถรรพณ์ของป่า เจ้าป่าเจ้าเขาไม่ชอบอึกทึก ณดลกอดอกถอนหายใจดังเฮือก

“แปลว่าจากนี้ไปเราจะไม่มีเครื่องอำนวยความสะดวก” “นอนเมื่อหมดแสงตะวัน ออกเดินทางตอนพระอาทิตย์ขึ้น อย่าออกไปนอกปริมณฑล ผมขอเจ้าป่าคุ้มครองไว้เท่าที่เขตปางพัก”

“โรงเรียนประจำ? นี่เรากลับไปอยู่หอกันเหรอเพื่อน” “ทำไงได้ ฉันเซียนแถวสีลม แถวนี้ไม่คุ้นว่ะ” “ก็คงต้องตามนั้น ไม่มีเพลงฟังแล้วจะหลับมั้ยเนี่ย”

“ผมมียางคางคก เผาเอาควันรมไฟ ดมปื้ดเดียวเช้ายังไม่อยากตื่น”

เพชรนำเสนอ ณดลทำตาปริบๆทวนชื่อยางคางคกอย่างรับไม่ได้ เพชรเลยเสนอของอีกอย่างมาให้มันคือแมงขี้ควาย อมไว้ใต้ลิ้นเคลิ้มดีเหมือนกัน

ณดลโบกมือไล่สองพ่อลูกอย่างเอือมๆ แล้วบ่นกับอาทิตย์ว่า “มันจะให้ฉันอมขี้ควายไว้ใต้ลิ้นก่อนเข้านอน” “แมงขี้ควาย ไม่ใช่ขี้ควาย”

“เฮ้อ…เกิดอะไรขึ้นวะ อยู่ๆก็พัง ใช้ไม่ได้ทุกสิ่งอันขึ้นมาซะงั้น” “หลายอย่างที่นักเรียนนอกอย่างแกไม่เข้าใจหรอก” “งั้นแกเข้าใจ?” “งงยิ่งกว่าแกอีก”

อาทิตย์พูดติดตลก แต่ณดลหน้ายุ่งไม่ขำด้วย

ขอบคุณแหล่งที่มา https://www.thairath.co.th/

 

 …